İnsana Değer

İnsana Değer

 Paranın tek değer olduğu günümüzde insani değerler ve insan değeri maalesef yerlerde sürünüyor. İnsana değer vermek, özüne dönmek demek, değil mi?

Düşünelim bir kere;

İnsansız bir dünyada nelerin değerli olduğunu. Hanlar, hamamlar, yatlar, katlar mı değerli?

Altınlar, pırlantalar, mücevherle mi?

İnsan olmadan hangisinin bir anlamı ve değeri var?

Demek ki önemli olduğunu düşündüğümüz her şeyin değeri insanla anlamlanıyor.

Peki nedir bu hırs, bu doymak bilmez açgözlülüğümüz?

Ne oldu bize? Hani “komşusu açken tok yatan bizden değil”di?

Hani “Veren el alan elden üstün”dü?

Hani paylaşmak en insani vasıftı?

Unuttuk insana değer vermeyi.

Artık olur olmaz bir çok şey için komşumuzla tartışır, en küçük bir sorunu büyütür, kavgaya tutuşur olduk. “Hayvanlar koklaşarak insanlar konuşarak anlaşır” atasözünün hiç bir geçerliliği ve anlamı kalmadı. Konuşmuyor, anlaşmak için hiç çaba sarf etmiyoruz. Gözlerimiz birbirlerimizin boğazını sıkmak için bahane arıyor.
Her şeyin  en iyisi benim olsun çabasıyla gözümüz hiç bir şeyi görmez oldu. Sadece ‘BEN’ diyoruz. ‘Biz’ kelimesi silindi hafızalarımızdan, sözcük dağarcıklarımızdan.

Tanımıyoruz artık konu komşu, eş dost. Çıkar, menfaat ve daha yukarı en yukarı tırman. Kimin altta kaldığının, kimin omzuna bastığının, kimin canının çıktığının hiç mi hiç önemi yok. Devam…

Düğünlerde eşi dostu gelmeyenler ya da olmayanlar, gündelik vererek konuk getirtir oldu. Cenazelerimizi kaldıracak konu-komşu, eş- dost bulmakta zorlanıyoruz. Oysa düğün de ölüm de konu komşu, eş dost olmadan olmazdı.

Neler oluyor bize? Biz ki halaylarda omuz omuza coşardık. Senin benim bilmezdik. Düğünler hepimizindi. Güler, eğlenir oynardık. Sevinçte birlikteydik. Kederde bir arada olmayı bilirdik.

Komşuda pişen bir lokma sıcak ekmekten bize de düşerdi. Çocuklar korkusuz özgürce oynardı. Hepimizin çocuklarıydılar.
Öyle çocuk kaçırmaları, organ mafyası bilinmezdi. Eğer annesi evde yoksa komşuya “teyze karnım aç” derlerdi ve çocuklar ve mutlaka doyurulurlardı. Alınan yeni eşyalar, giyisiler çok öyle ulu orta gösteriş olsun diye sergilenmezdi.
Benim çocuğum sırada önde oturacak diye öğretmenle kavga eden annelere babalara rastlanmazdı. Sınıftaki tüm çocuklar hepimizindi. Tanıdık tanımadık tüm çocuklar korunur, büyüklere saygı küçüklere sevgi ile yaklaşılırdı.
Evet, çok şeyin sahibi olduk. Arabalarımız oldu, marka marka, model model. Evlerimiz oldu yazlık, kışlık. Ayakkabılarımız, gömleklerimiz, pantolonlarımız son moda.
Her şeyimiz tam da, biraz yaya kaldık insanlıkta. Her türlü mala mülke verdik değeri de insana kalmadı sanki. Oysa insana ve insanlığa verdiğimiz değer kadar insanız.
İnsan varsa değerli dünya.
Esen kalalım, insanlığı yaşatalım ki işe yarasın dünya…

Mehmet YÖRÜKOĞLU

Bir önceki yazımız olan ÇOCUK YA DA KARDEŞ SAYISI AZALIYOR başlıklı makalemizde çocuk sahibi olma düşüncesi, çocuk yardımı ve Kardeş sayısı hakkında bilgiler verilmektedir.


Sosyal Medyada Paylaşın:
Etiketler:
insani değerler
İlginizi Çekebilir

BİRDE BUNLARA BAKIN

Düşüncelerinizi bizimle paylaşırmısınız ?

Facebook’ta Bize Destek Olun